Bráðamóttakan

Jæja gott fólk eplið féll ekki langt frá eikinni. Þegar ég var litill drengur þá voru mínir uppalendur mikið með mig á fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri og var það orðið svo að læknar og hjúkrunnarlið var farið að þekkja mig. Þannig er það í pottinn búið að við erum komin með eitt stykki "mini me" og það er hún Ester Una. Til að gera langa sögu stutta þá er hún upp um allt og út um allt, alltaf að detta fram af einhverjum eða detta um eitthvað. Hún er allavega mikið á hausnum, en sem betur fer er hún með sterkann haus þannig að það er venjulega ekki mikið um grenjur. En allavega við fengum barnapíu til okkar í gær sem var að byrja, og ákváðum við að prufa að skilja hana eftir með börnin í 4-5 tíma. Þetta er 19 ára stelpa og mjög vel gefin, vinnur með börn og er að læra að ég held leikskólakennslu með táknmáli og ég veit ekki hvað og hvað. Allavega mikill happafengur. Nema hvað að Elvar er að sýna henni eitthvað eftir að við erum farin og þá skýst Ester Una inní herbergið okkar, og það er áætlað að hún hafi opnað skúffurnar á náttborðinu okkar, og farið uppí þær, en afleiðingarnar voru þær að hún fór með náttborðinu niður og lampi sem var ofaná datt í gólfið og brotnaði.
Í öllum þessum hamagang fékk hún skurð á ennið, sem barnapían gerði að og allt í góðu með það. Í morgun fannst okkur vera komið dálítið mikið blóð í þetta þannig að við fórum með hana á bráðmóttökuna og fengum að fara inn nokkuð fljótlega. Það kom læknir og hjúkrunnarfræðingur sem gerðu að sárum hennar og allt í góðu.
Ég bjóst aldrei við því sjálfur að fá mikinn ærslabelg eins og ég var en mér er kannski að hefnast fyrir hvað ég gerði ömmu minni og afa. Ég held ég hafi verið ágætur, en aftur á móti held ég að afi og amma hafi fengið gráu hárin aðeins fyrr en aðrir.